می گرده دل دنبال یک بهونه

عکس تورو باز می ذاره روبروش

که تا ته شب واسه تو بخونه دلم

تو التهابه که چه جوری

قدر چشای نازتو بدونه

 تو عصری که قحطی عطر یاسه

اما به جاش دوست دارم گرونه

 محاله عشق ما رو ندونن

 برو سوال کن از گلای پونه

اگه بخوان خیلی کم از تو بگن

 می گن همون که خیلی مهربونه؟

بی خبری تو ولی ز حالم میندازم

 اینو گردن زمونه چقد حسودیم میشه

وقتی همه بهم می گن دل تو پیش اونه؟

 من خودمو باز میزنم به اون راه

میگم بیارید واسه من نشونه

اما تا کی فریب بدم خودم رو

اون داره کلی ادرس و نشونه

مهم تویی که اسم نازت با من

 یه جایی پشت اسمونه اونا نمی دونن

ستاره هامون دوتاس

 ولی توی یه کهکشونه

 اینو بخون تا دوباره بدونی

 دیوونتم دیوونتم"

                                        دیوونه شعر از مریم حیدرزاده